Ik ben een treinvogelaar. Niets zo comfortabel als vanuit je warme, droge zetel het landschap voorbij zien trekken, spiedend naar die bruine kiekendief boven het rietveld of een grote zilverreiger in het grasland. Twee seconden heb je, voor je diagnose en je geluk. Pas zag ik een pelikaan. Een ‘roze’, ofschoon hij spierwit was. In het wild. Nou ja: bij Sassenheim, aan een slootje op twintig meter van mijn treinraam. Duidelijk het spoor bijster. Hebben nu ook pelikanen een klimaatprobleem? Nee, het was vermoedelijk ‘de ontsnapte Artis-vogel’ die…