Fietsen in stil Picardië

Vaak gehoord: op reis om te onthaasten en het leven eens stevig te overdenken. Goede redenen, maar op mij niet van toepassing. Zelden zo veel voorspoed gekend als de laatste maanden, zelden zo veel rust in mijn leven gevoeld als het afgelopen jaar. En dan… fietsen in Noord-Frankrijk, in een provincie met de naam van een vergeten koninkrijkje: Picardië.

Langs het pad dat zich vlecht door het bochtige en gebochelde landschap, staat op het akker een tractor die ooit rood moet zijn geweest. Rood dat door de zon is gebleekt, zoals de wind en regen op hun beurt het metaal van de tractor aan hebben getast. Uit de zitting, waar de boer jaren geleden op moet hebben gezeten, steekt een flinke plant de lucht in. Hoog op het plateau tussen twee kleine Franse dorpjes geeft de tractor je het idee dat de tijd stil heeft gestaan. Het graan wiegt zacht op de wind en het grind van het pad kraakt onder de fietsbanden. Aan de horizon ploegt een boer op zijn tractor het veld om. Meer is er niet op dit plateau, en dat geeft een gevoel van ongebondenheid, alsof ik buiten de tijd ben gestapt.

Veld vol appelbomen

Picardië kenmerkt zich door graanvelden, glooiende heuvels en vergeten dorpjes met namen als Oreval, Bourg-et-Comin, Soissons en Crey au Mont. De bij fietsliefhebbers tamelijk ondergewaardeerde provincie ligt op amper honderdvijftig kilometer van de immense drukte van Gard du Nord in Parijs. Op de uitgestorven veldwegen van gehucht naar gehucht, van dorp naar dorp, vergeet ik dat er zoiets als Parijs bestaat.
De fietstocht die door SNP Natuurreizen is uitgestippeld beslaat zo’n 140 kilometer, verdeeld over drie fietsdagen, dwars door Picardië. Begin- en eindpunt: Laon, met zijn indrukwekkende middeleeuwse centrum. Over mijn bagage hoef ik mij geen zorgen te maken; die wordt door een taxi naar het hotel gebracht waar ik die dag naartoe fiets.

Per dag staat me gemiddeld zo’n vijfenveertig kilometer te wachten, over wegen waar ogenschijnlijk niemand het bestaan van kent en waar op enkele boeren na bijna niemand gebruik van maakt. Ondanks deze opmerkelijke leegte, kom ik onderweg veel dorpjes tegen. Stuk voor stuk piepklein, met witte huizen waarvan de rode, gele of blauwe luiken meestal zijn gesloten. Slechts af en toe waagt zich iemand op straat, meestal oude vrouwtjes. Katten, geschrokken van de plotselinge bezoeker, duiken weg achter de bloembakken op de vensterbanken. Enkele van deze slaperige dorpjes hebben een café, andere een boulangerie. Bij de meeste dorpjes valt er echter niets te halen, het is dan ook aan te raden zelf je lunch mee te nemen voor onderweg. Zelf vergeet ik uiteraard mijn lunch, zodat de hamer van de honger me halverwege de dag van mijn fiets dreigt te slaan. Gelukkig stuit ik net op tijd op een veld vol appelbomen, en hoewel het eigenlijk niet mag, pluk ik daar een paar appels.

huis-picardie-frankrijk

Tintelend gevoel

Hoog op een heuvel verschijnt Coucy-le-Chateau, omringd door bos en dorpsmuren. Het dorp is niet groot, maar in vergelijking met de vorige gehuchten lijkt het een metropool. De straatjes, ingeklemd tussen scheve, charmante huisjes, zijn belegd met kasseien. Ook hier zitten de katten op de vensterbanken. De naamgever van het dorp, het fraaie kasteel, is overdag te bezichtigen. Het uitzicht vanaf de kasteelmuur is prachtig: stroken bos, velden vol graan, weilanden met schapen en paarden. De zon zakt langzaam weg, een roodoranje gloed achterlatend op het landschap. Even later, tijdens een wandeling om de muren van het dorp, kom ik oog in oog te staan met een kudde geiten die met gemak tegen de heuvelflanken opklimt. Dit alles − het uitzicht, de kudde geiten en de gedachten aan het Franse diner later vanavond − dit alles stemt tot geluk. De eenvoudigste vorm: het instinctieve geluk dat je ter plekke overvalt en een tintelend gevoel oplevert in buik en hoofd.

Franse platteland

En dan is het weer ochtend, tijd om te vertrekken over nieuwe wegen, langs hoog opgestapelde hooibalen en de kalme rivier de Aisne, waar de dauw ’s morgens loom boven hangt. Een avonturier voel ik me − omdat ik niet weet waar ik precies uit zal komen, en wat ik onderweg aan zal treffen. De route is goed uitgekozen, de dagen verschillen onderling sterk. De eerste fietsdag trekt dwars door oude dorpjes, waar de duiven op het dak van de kerk de enige druktemakers zijn. Omdat er weinig bos is in dit deel van Picardië kun je ver vooruit kijken; bijna alsof je een blik in de toekomst werpt.

landschap-picardie-frankrijk

Op dag twee zijn de wegen ook verlaten, maar in de dorpjes lijkt de moderne tijd te zijn binnengeslopen; er zijn winkeltjes en er zijn jonge mensen. Het landschap is compacter, de bomen beperken het zicht en maken de wereld die zo groot leek weer wat kleiner en bevattelijker. Nog steeds overheerst de rust, als een veldheer domineert hij het hele gebied − dit werkt aanstekelijk. De vijfenveertig kilometers worden door mij niet stukgeslagen onder mijn fietsbanden. Ik neem er de tijd voor, stap vaak af, neem het landschap in me op zoals ik dat met een schilderij doe. Ik onthaast, terwijl ik dacht dat ik niet veel rustiger kon zijn dan dat ik voor vertrek was. Op dag één sluit ik mijn fiets nog af, halverwege dag twee zet ik hem in een dorpje op het kleine marktplein neer zonder slot.

Het is opmerkelijk hoe het dagelijkse leven op geen enkele manier lijkt te worden verstoord door de bezoekers. De oude dame die in het zoveelste dorp haar stoep bezemt, kijkt even op wanneer ik vermoeid van de kilometers haar dorpje binnenrijd. Ze knikt vriendelijk en gaat verder met haar bezigheid. Het voelt aangenaam om zo onthaald te worden, en misschien nog belangrijker: om zo met rust te worden gelaten. Het zou zo maar eens zo kunnen zijn dat ik hierdoor het ware Franse platteland beleef.

fietsen-picardie-frankrijk

Plat du jour

In de verte kondigt Laon zich aan, net als Coucy-le-Chateau hoog op een heuvel. De kathedraal baadt in het zonlicht. Een laatste heuvel nog, boven wacht het middeleeuwse centrum. Uit het zadel, dansen op de pedalen, wenteling na wenteling, steeds dichter bij de top die na elke bocht weer meters verder voor me uit lijkt te zijn geschoven. Als een vuurtoren loodst de kathedraal mij het stadscentrum binnen, waar het drukker is dan waar ook tot nu toe. De terrassen zitten vol, grote borden kondigen de ‘plat du jour’ aan, canard (eend) in de meeste gevallen. Rond de kathedraal verdringen de toeristen zich. Wanneer ik ook even binnen ga kijken, sluit ik mijn fiets niet af. Zo is de sfeer in het middeleeuwse centrum van Laon, waar de ramen en balkondeuren van de meeste huizen tot ’s avonds laat wagenwijd open staan, alsof de bewoners het rumoer dat vanuit de smalle straatjes vol restaurants klinkt hun huis binnen proberen te lokken. Dat rumoer is na de stilte van de laatste dagen ook wel weer even prettig. En ja, wanneer ik de kathedraal uitloop, staat mijn fiets er nog gewoon.

coucy-chateau-picardie-frankrijk

Dit artikel is geschreven door Roman Helinski.

Ontdek deze reis:
Een 5-daagse individuele fietsvakantie in Pays de Laon, in het Noord-Franse Picardië. Een fietsreis door het hart van de Aisne langs hotels. Vanaf € 530.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *