Fietsvakantie Vietnam: door de Mekongdelta

‘What’s your name?’, schrijft een meisje van een jaar of negen behoedzaam met een krijtje op de houten tafel. Vijftien paar ogen staren ons gespannen aan. Voorzichtig pak ik het krijtje en zet duidelijk ‘Petra’ onder de vraag. Het meisje kijkt verbaasd, fluistert wat totdat ik langzaam mijn naam uitspreek. Zachtjes probeert ze mijn uitspraak te imiteren, maar na een paar pogingen kijkt ze me lachend aan. In rap Vietnamees ratelt ze een heel verhaal. Het enige wat we denken te begrijpen, is dat we moeten gaan zitten. De zestien kinderen en volwassenen, die alweer nieuwsgierig in een dichte cirkel op hun hurken om ons heen zitten, lachen hard en steken ook hun duim op. ‘Welcome in Vietnam!’, prevelt een puber waarbij de Engelse woorden ietwat onwennig uit haar mond komen.

Toeters en neonlichten

De fietsreis voert ons door de Mekongdelta in Vietnam. Een stelsel van smoezelige traag stromende rivieren die we oversteken over krakende bruggen of met bomvolle pontjes. Onze start was wat moeizaam. Laverend tussen de ongeveer acht miljoen inwoners van Ho Chi Minhstad, waarvan het merendeel zich toeterend per scooter wil voortbewegen. De eerste kilometers lijkt het een wirwar waar we nooit uitkomen.

fietsvakantie-vietnam-scooters

Het was wennen. Wennen aan de flikkerende neon verlichte straten, die de indruk wekken dat we niet in Vietnam, maar in Las Vegas aan het fietsen zijn. Wennen aan de warmte. Wennen aan de fietsen, want die hebben we voor de verandering eens niet meegenomen in het vliegtuig, maar ter plekke gehuurd.
Maar alles went. Ook toeterende scooters. Zeker als de berijders bijna allemaal zwaaien als ze voorbij speren. Open monden, bewonderende blikken, verbaasde gezichten, alles komt voorbij. En zo komt het dat we ons aan het begin van de tweede dag ontzettend ‘Welcome in Vietnam!’ voelen.

Zwaaien en lachen

Op dag twee fietsen we in zeventig kilometer van My Tho naar Vinh Long. Na ons ontbijt, een stevig bord Hu Tieu My Tho (noedelsoep met orgaanvlees) crossen we de stad uit. Dat gaat een stuk sneller dan gisteren. Maar echt rustig wordt het nergens. Ook buiten de steden rijgen de huizen zich links en rechts van de weg aan elkaar alsof de grote communistische leider verboden heeft dat er ook maar een centimeter grond verspild wordt.
Achter de huizen strekken de eindeloze rijstvelden zich uit. Kromgebogen mannen en vrouwen die de rijstplantjes aan het bewerken zijn, staken hun werk om ons te bekijken. Ze zwaaien en lachen als we terug zwaaien.
fietsvakantie-vietnam-rijstveld
Als we stoppen om bananen te kopen, beantwoordt de verkoopster mijn vier opgestoken vingers resoluut met vijf vingers. Al schouders ophalend bedenk ik me dat vijf bananen een raar aantal is voor twee personen, maar ach. Dan pakt de dame een biljet van vijfduizend Dong (ongeveer € 0,18) uit mijn uitgestoken hand en overhandigt tevreden de hele tros bananen.

Eindbestemming: Can Tho

Opnieuw uitgestrekte rijstvelden. Dag drie lijkt op dag twee. Gelukkig. Tempels, rijstvelden en zwaaiende mensen. Er is zo veel te zien. We zweten op de fiets, om zeven uur ‘s ochtends al. Iedere kilometer stoppen we om iets te drinken. Bijna bij ieder huis staat een stapel kratten met frisdrank waar je iets te drinken kunt kopen. Zitten kan op kleine rode krukjes of wie echt wil loungen, neemt plaats in een hangmat.
fietsvakantie-vietnam-cantho
Can Tho, waar we vandaag eindigen, is de grootste stad van de Mekongdelta. Beroemd vanwege de ‘floating market’ op de rivier die dwars door het centrum stroomt. Wie wil, boekt een excursie. Bij voorkeur de avond van tevoren, want een spectaculaire zonsopkomst is meestal bij de prijs inbegrepen.
In het hotel stallen we onze fietsen onder de grote trap in de lobby. Vriendelijk knikkend belooft de man achter de receptie er persoonlijk de hele nacht op te passen. De volgende ochtend staan de fietsen er nog, maar is de oppasser spoorloos verdwenen.

IJskoud met een rietje

Tussen Can Tho en Long Xuyen verlaten we de wat drukkere doorgaande weg voor wat kleinere paadjes. Houten balken, betonnen bouwsels en andere installaties om het water over te steken maken de rit afwisselend. Planten die we in Nederland met moeite in leven houden bij kamertemperatuur zijn hier reusachtig en overwoekeren huizen en wegen.
Dan is het tijd voor een pauze. Een tafeltje vol verse kokosnoten trekt de aandacht. IJskoud worden ze geserveerd. Met een rietje erin. Onze opgestoken duimen worden grijnzend beantwoord. Druk kletsend lijkt de man te willen weten waar we heen gaan. Voor de zoveelste keer deze reis diepen we de kaart op uit een fietstas. Verbaasde gezichten en een rondje langs alle aanwezigen in de buurt en heel veel opgestoken duimen zijn het resultaat. Pas als iedereen even aan onze fietsen heeft gevoeld en de dapperste er zelfs even op heeft gezeten, kunnen we weer verder. Nagekeken en uitgezwaaid door tientallen lachende mannen.
fietsvakantie-vietnam-kokosnoten

‘Nice, very nice! But hot’

Pas op de vijfde dag zien we in de verte iets van bergen. De route voert vandaag vlak langs de Cambodjaanse grens. Het landschap is anders. Minder water, minder huizen, minder mensen. Meer bomen. Maar de warmte blijft bedwelmend.
Vlak voor de eerste stijgende meters citeer ik nog even de routebeschrijving. ‘U zult in totaal ongeveer 225 meter stijgen en dalen.’ Het is niks maar toch lijkt het op de beklimming van de Mont Ventoux als we eenmaal bezig zijn. De bagage, de warmte, de al gefietste kilometers. Het valt niet mee. Maar zoals aan iedere beklimming komt ook aan deze een einde.
De routebeschrijving voorspelt een lange laatste fietsdag over goede asfaltwegen. Asfaltwegen die ook worden gebruikt voor het drogen van pepers, rijstvellen en het uitstallen van allerhande etenswaren, blijkt onderweg. Rechts stroomt een rivier, links halen toeterende scooters ons in. De chauffeurs en bijrijders druk zwaaiend en ‘Hello!’ roepend. Veel huizen en af en toe een rood, blauw, groen, paars en goud geverfde moskee. Zuidwest-Vietnam op zijn best.
fietsvakantie-vietnam-architectuur
Voordat we morgen met de bus terug reizen naar Ho Chi Minhstad nemen we nog één keer plaats in de hangmatten van een van de kraampjes langs de weg. Zachtjes slingerend besluiten we dat fietsen in Vietnam ‘Nice, very nice! But hot’ is.

Dit artikel is geschreven door Petra Strijdhorst.

Ontdek deze reis hier:

Wil je Vietnam fietsend verkennen en houd je van vlakke wegen en een waterrijk landschap? Fiets in Ho Chi Minhstad tussen fietstaxi’s, fietsers en scooters. Vanaf €1535,-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *