Groepsreis Marokko: wandel met (on)bekenden

De schemering ruikt naar sinaasappelbloesem. De zon zakt in hoog tempo weg achter de horizon; in de boomgaard van Riad El Aissi tjirpt een krekelkoor. Op de tafel voor me ligt, naast een trosje dadels, een oranjerode steen. En aan die steen is met gerafeld lint een briefje bevestigd. Jbel Gite Masrarin staat erop. De ‘Het-is-goed-samen-zijn rots’. Was getekend: Niels Leenders.
Dat kleine stukje steen is afkomstig van de Jbel Lkest, met 2359 meter de hoogste berg van de Anti-Atlas. De berg die we, drie dagen geleden, als groep samen bedwongen hebben. Afgelopen week zijn we op wandelreis geweest, hier in het zuiden van Marokko − tien groepsgenoten en een reisleider. Nu trekken Christine, Martine en Luisa baantjes in het zwembad; Marieke leest op de divan een boek. En Maarten heeft ons zojuist op een kopje Marokkaanse muntthee getrakteerd.

groepsreis-marokko-muntthee
Morgen rond deze tijd staan we weer op Schiphol, gaan we ieder een andere kant uit − richting Nieuwegein, Kamerik of Amsterdam. Met het stukje Jbel Lkest in mijn broekzak volg ik de anderen naar de eetzaal. Alsof ik een klein stukje Marokko met me meedraag. Het steentje staat voor alles wat ik niet in foto’s heb kunnen vatten. De pijn in mijn kuiten. De kruidige geur van tijm, de smaak van dadels. De overweldigende schoonheid van de rode rotswanden. De saamhorigheid. En dat terwijl we een week geleden nog vreemden voor elkaar waren.

Vanaf het eerste moment vertrouwd

Ik zie ons nog staan op Schiphol, vlak voor vertrek. Enigszins onwennig schudden we elkaar de hand, doen een poging om alle namen meteen te onthouden. ‘Jij boft maar’, zegt iemand uit de groep tegen Maarten. ‘Als enige man in een groep van negen vrouwen!’ We lachen, het ijs is gebroken. Tegen de tijd dat reisleider Niels komt aanlopen en ons in het Arabisch groet (‘Salam Alaykum!’) zijn mijn ergste zenuwen verdwenen. Toch blijft het spannend, bedenk ik terwijl het vliegtuig boven de wolken uit stijgt. Een week lang naar een vreemd land met een groep vreemde mensen. Durf ik dat eigenlijk wel aan? Gelukkig voelt Marokko al vanaf het eerste moment vertrouwd. Tijdens de busrit van Agadir naar Marokko kijk ik naar het adembenemend mooie landschap. De veldbloemen, de amandelboomgaarden, de ezeltjes met handgevlochten rieten manden op hun rug… Van tevoren had ik verwacht dat de streek kaal zou zijn, maar de natuur staat intens in bloei.

groepsreis-marokko-uitzicht
En in zo’n omgeving groeit ook het groepsgevoel al snel. In een oase van dadelpalmen, vergezeld door een paar nieuwsgierige geiten, doen we ons tijdens de eerste wandeldag tegoed aan brood met noten, kaas en honing. Boven ons ligt het bergplateau van berberstadje Tafraoute, bezaaid met ronde, rode rotsen van graniet. Enkele rotsen zijn in de jaren tachtig door een Belgische kunstenaar blauw geschilderd, maar van zichzelf zijn de stenen al kunstig genoeg. ‘Miljoenen jaren is het keiharde graniet gepolijst door wind en water’, vertelt Niels terwijl we tussen de manshoge keien doorwandelen. ‘En zo zijn natuurlijke beeldhouwwerken ontstaan, fantastisch toch?’

Met twee rugtassen tegelijkertijd

Eerlijk is eerlijk: zelfs op een grauwe vlakte zou Niels ons nog van de schoonheid van de omgeving overtuigen met zijn aanstekelijke enthousiasme. Zijn bevlogenheid zorgt voor energie als we met een steile klim of een pittige daling bezig zijn. Op de dag dat we de Jbel Lkest beklimmen en ik tijdens een korte pauze verhit mijn waterflesje zoek, vertelt Niels opgetogen over het verschil tussen een steeneik en een donseik. ‘Kijk, de bladeren van de steeneik hebben scherpe punten. Dat beschermt ze tegen vraat van berggeiten.’ Moeiteloos draagt hij twee rugtassen tegelijk de berg op: die van hemzelf en die van een groepsgenoot met last van haar rug.

groepsreis-marokko-reisleider
Van eiken tot de Marokkaanse keuken, van geologie tot de liedteksten van Stef Bos: de nieuwsgierigheid van Niels is schijnbaar grenzeloos. Of zoals hij zelf zegt: ‘Waar ik ook kom, wat ik ook meemaak, wie ik ook spreek: ik blijf me verwonderen.’ Misschien is het die verwondering die hem zo toegankelijk maakt. Zijn interesse in mensen is oprecht. Juist dat maakt hem in mijn ogen, in combinatie met zijn expertise en zijn passie, tot een goede reisleider. ‘High five!’, zegt hij tegen ieder van ons aan het einde van elke wandeldag. En tijdens die high five is in zijn blik te zien dat hij minstens zo trots op ons is als we op onszelf zijn.

Hartvormige stenen

Als fervent soloreiziger vroeg ik me voorheen soms af waarom groepsreizen zo populair zijn. Wie gaat er voor de lol met vreemden op vakantie?, dacht ik als ik in het buitenland een groep mensen achter een reisleider met opgestoken bordje aan zag hobbelen.
Zelfstandig reizen beschouwde ik als de ultieme vorm van vrijheid: de mogelijkheid je eigen plan te trekken, alleen te zijn met je gedachten. En al vind ik die manier van vakantie vieren ook nog steeds fantastisch, toch snap ik dankzij deze Marokkoreis nu ook de charme van een groepsreis. De aanwezigheid van vreemden blijkt geen belemmering, maar vormt juist een meerwaarde: je kunt mooie ervaringen delen en leert inspirerende mensen kennen. Bij SNP heb je als groepsreiziger al een groot voordeel: je weet dat je medewandelaars ook van actieve reizen en van natuur houden. Het schept een band om bijzondere momenten samen te beleven: van het kopje Marokkaanse muntthee in de Ameln-vallei tot het overweldigende uitzicht vanaf de Jbel Lkest. Reizen met groepsgenoten zorgt bovendien net voor het extra beetje energie dat je soms nodig hebt.

groepsreis-marokko-wandelen
Wanneer ik op de Jbel Lkest bijna een zonnesteek oploop, giet Els water over me heen. Wanneer ik tijdens de spectaculaire klooftocht in Aït Mansour even moet stoppen voor een plaspauze, wacht Luisa geduldig op me. En wanneer ik, tijdens het kopen van souvenirs in Tafraoute, word achtervolgd door een overenthousiaste verkoper, helpen Yvonne en Jolanda me met onderhandelen. Maar het allerbelangrijkste is nog dat reizen met ‘vreemden’ gezellig is. In de groene, bloemrijke Ameln-vallei ben ik zo druk met Martine aan het filosoferen over rotsen die op Nijntje lijken, dat ik mijn vermoeide benen niet voel; en in de kloof van Aït Mansour zoek ik samen met Maria-Anna naar hartvormige stenen voor haar verzameling.

Couscous eten met (on)bekenden

En nu zitten we hier in Riad Al Aissi aan tafel. Zojuist is het hoofdgerecht geserveerd. Couscous, getooid met olijven, abrikozen, dadels en amandelen uit de streek en opgediend in tajines: Afrikaanse aardewerken stoofpotten.
Even zijn we allemaal stil. ‘Geen woorden maar dadels’, fluistert Martine. Dan haalt Niels een boekje met dierenverhalen van Toon Tellegen tevoorschijn en begint hardop te lezen. ‘Op een avond zaten de eekhoorn en de mier naast elkaar op de bovenste tak van de beuk. Het was warm en stil en zij keken naar de toppen van de bomen en naar de sterren. ‘Ik ga deze avond bewaren’, zei de mier. ‘Vind je dat goed?’ De eekhoorn keek hem verbaasd aan. De mier haalde een klein zwart doosje tevoorschijn…’
Na het verhaal loop ik onder de flonkerende sterrenhemel terug naar mijn hotelkamer. Tijd om mijn spullen te pakken. Nu maar hopen dat mijn backpack groot genoeg is om de afgelopen week in te bewaren.

Dit artikel is geschreven door Gemma Venhuizen.

Ontdek deze reis hier:

Heerlijke dagwandelingen vanuit een fraai gelegen hotel boven het stadje Tafraoute. Ideale wandelingen voor het vroege voor- en najaar. Vanaf €650,-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *