Wandelvakantie Wengen: direct vanuit je hotel

Een drietalig bord meldt in het Duits-Italiaans-Ladinisch dat wij in ons dorpje Wengen-La Valle-La Val zijn aangekomen. Dit plaatsje in Sud-Tirol ligt in het hart van de Italiaanse Dolomieten. De kamer van ons hotel heeft een eigen veranda waar het adembenemend stil is en die uitzicht biedt op de bloemrijke graslanden van het Gadertal.
De inloopwandeling vertrekt vanuit het dorp (op 1365 meter) en brengt ons hart al danig aan het bonzen van de inspanning. We lopen de tocht desondanks volgens het boekje in precies drie uur. Het landschap is een soort modelspoorbaan op ware grootte. Groepjes boerderijen tegen de bergflanken, boompartijen, rondgestrooide hutjes en vrijstaande naaldbomen in gladgeschoren gras. Met doorkijkjes naar de steile bergwanden waar de Dolomieten bekend om staan.
Tijdens het avondeten maken we kennis met een ander SNP-stel, met wie we de komende dagen ontbijten, dineren en wandelervaringen uitwisselen. Het hotel serveert maaltijden die niet alleen heerlijk zijn, maar ook bijzonder voedzaam. Eerst een bordje pasta, zoals Dilltagliatelle mit raücherlachssauce. Daarna keuze uit bijvoorbeeld Stampfkartoffeln mit Maiz und Schwarzwurzeln of Truthahncarpaccio. Daarna altijd fruit, ijs of een ander toetje van het huis.

italie-dolomieten-wandelvakantie

Alpennomaden

We lopen de volgende ochtend langs een beek door het bos omhoog. Als we op een uitzichtpunt op de kam van de Gröpa aankomen, springt opeens een gems tevoorschijn. Onderweg passeren we eeuwenoude gehuchten, viles in het Ladinisch, de derde taal van dit gebied. Oorspronkelijk stonden er alleen herdershutjes. De herders trokken als alpennomaden met hun vee over de berg, van laag (in de lente) tot hoog (in de herfst). Nu zijn de viles groepjes boerderijen die het hele jaar door bewoond worden. Mensen zien we overigens niet, wel kalfjes en jonge katjes. Het is hier ongerept en idyllisch.
De tocht naar de Heiligkreuz Hütte is 18 kilometer, 850 meter stijgen en dalen. Langzaam maar zeker gaat het donkere dennenbos over in grasland, waar talloze hooihutjes verspreid staan. Het blijkt de opmaat naar het Parco Naturale Fanes-Sennes. Hoewel het nu regent, bloeit mijn hart open: we zijn nu echt in de bergen, met smalle stenige paadjes en keien in het gras.

Italie-dolomieten-parconatural
We blijken heel dicht bij de Hütte te zijn. Die is duidelijk ook per auto te bereiken: het wemelt er opeens van de mensen, gehuld in hightech-regenjassen in alle kleuren van de regenboog. Het kerkje naast de hut is een oud bedevaartsoord. In het gras staan drie houten kruisbeelden. We zijn er de afgelopen dagen al talloze gepasseerd, altijd voorzien van bloeiende bloemen. De beelden zijn niet gestileerd, maar drukken juist expliciet lichamelijk lijden uit. Ik voel me er wat ongemakkelijk bij. De terugweg voert langs de loodrechte wand van de Kreuzkofel en ten slotte door open bos met snelstromende beekjes en knalroze bloemen. De zon is doorgebroken en bij aankomst van ons hotel blijkt dat we nog wel even op onze veranda kunnen zitten. Een vogeltje fluit vol uit zijn oranje borst.

Col di Lana

De route die we voor vandaag uitkiezen, vertrekt niet vanuit het dorp, zoals de wandelingen die we tot nu toe maakten, maar vanaf de Valparola-pas, 30 kilometer van Wengen. De pas ligt op 2168 meter en is het beginpunt van vele paden. Wij volgen route 23, richting Col di Lana. Die Col, zo lezen we in de routebeschrijving, lag in de Eerste Wereldoorlog op de grens van Italië en de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie. ‘Hier is zwaar gevochten’, staat er, ‘een tweeënhalf jaar durende loopgravenoorlog, vaak man tegen man.’
We kijken nog eens om ons heen. In de verte besneeuwde bergtoppen. Het gras voor onze voeten is bezaaid met bloemen. Felgeel, knalpaars, stralend wit, gentiaanblauw. We horen lieflijk geklingel van koeienbellen. Het is moeilijk voorstelbaar dat hier zestigduizend soldaten omkwamen. De kruisbeelden van eerder deze week krijgen opeens een andere lading. Ik herinner me de berggids van een vorige Dolomieten-reis, in Toblach/Dobbiaco. Die vertelde dat de bomen in de oorlogsjaren nauwelijks gegroeid waren; dat kon je bij gekapte bomen aan de jaarringen zien. Dat kwam, zo zei hij bloedserieus, door het oorlogslawaai. Daar konden de bomen niet tegen.
Uit de informatieborden langs de route blijkt dat de top van de Col di Lana zelfs met dynamiet is opgeblazen. Absurd en onwerkelijk. De wandeling is intussen de spectaculairste die we deze dagen gemaakt hebben, met permanent panoramische uitzichten. In de namiddag zie ik zelfs een alpenmarmot. Hij blijft rustig op de uitkijk zitten en lijkt zich niet aan ons te storen.
italie-dolomieten-alpenmarmot

Imposant

Voor onze laatste wandeldag in Wengen hebben we nog de keus uit twee aanlokkelijke routes, maar David weigert vandaag nog een stap te verzetten. Dan moeten we nog maar een keer terugkomen… Ik begin in een alpinistenroman van Stephan Enter, Grip, wat een steengoed boek blijkt te zijn. En telkens als ik opkijk zie ik een passend decor van imposante dolomietenwanden.

Gelukkig is het niet onze laatste vakantiedag. We zullen nog doorreizen naar Lago di Como en Maggiore, het merengebied. Ook in Italië, ook met bergen rondom, ook met SNP. Maar totaal anders van sfeer, zo zal blijken. Van verstild en majestueus gaan we naar mediterraan en extravert. Het contrast onderstreept de bijzonderheid van beide gebieden en maakt onze vakantie compleet.

Dit artikel is geschreven door Cathalijne Boland.

Ontdek deze reis hier:

Maak prachtige wandelingen door bloemrijke graslanden en bossen, langs beekjes en verstilde dorpjes. Of maak een trektocht door de ruige bergpassen. Vanaf €355,-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *