Rondtrekken in Alaska: een levenservaring!

Net twintig was Eric Schmidt toen hij in 1982 Alaska binnenkwam. Tweeëntwintig dollar, een halve tank benzine en een verlangen naar de wildernis: meer had hij niet. Tegenwoordig is Eric een van Alaska’s meest inspirerende natuurgidsen. Voor SNP begeleidt hij een unieke wildernistrekking door Denali State Park en Katmai National Park.

‘Volgens mij ben ik ermee geboren. Die hang naar ruig en ongerept, naar avontuur. Als jongetje wist ik al: later wil ik naar Alaska.’ Geen wonder dus dat Eric Schmidt zijn eerste ‘wildernistocht’ al op zijn vijfde maakte − in de bossen van de Amerikaanse staat Arkansas. ‘Ik loog tegen mijn ouders dat ik bij een vriendje ging logeren, en hij zei hetzelfde bij hem thuis. Samen trokken we eropuit. Onderweg lieten we voldoende sporen achter, zodat we niet zouden verdwalen.’ Met een vader die bij de luchtmacht werkte, was de jeugd van Eric sowieso verre van gewoon. ‘Elke paar jaar verhuisden we weer. Van Amerika naar Europa en weer terug. In totaal heb ik op 23 verschillende plekken gewoond.’ Pas in Alaska vond hij zijn thuis. ‘Samen met een vriend reed ik vanuit Colorado, waar ik destijds woonde, via Canada naar Alaska. Het was nog een heel gedoe om de grens over te komen, omdat we praktisch platzak waren. Daarom zeiden we tegen de douane dat we alleen maar een paar dagen wilden kamperen om daarna weer terug naar huis te gaan.’

Alaska1

Houthakken om te studeren

Van dat terugkeren is het nooit gekomen: eenmaal in Alaska betrok Eric een hutje in de bergen bij Anchorage en schreef hij zich in voor cursussen aan de University of Alaska. ‘Ik had geen enkele natuuropleiding. Dus volgde ik doordeweeks vakken natuur-EHBO, expeditieplanning, natuurobservatie en bergbeklimmen en werkte ik ‘s avonds en in het weekend als houthakker. Mijn studie bekostigde ik van het hout dat ik verkocht.’ In 1986, met een medisch certificaat op zak, besloot hij zijn droom na te jagen en een ‘wildernisbaan’ te zoeken. ‘Ik bladerde het telefoonboek door en belde diverse nationale parken op. Of ze nog assistentie nodig hadden.’ Bij Katmai National Park, in het zuiden van Alaska, was het raak. ‘Ze deden redelijk vaag over de invulling van de vacature, maar ik was welkom.’ Eenmaal in Katmai was het even slikken. ‘Ik zou als buschauffeur dagtoeristen rondrijden. Geen probleem. Alleen bleek al snel dat de natuurgids was wegbezuinigd en ik de mensen daarnaast ook te voet moest rondleiden en hun vragen moest beantwoorden. De eerste paar keer deed ik dat met trillende stem en zwetende handen, zo ontzettend verlegen was ik.’

Alaska7

Spectaculair vulkaanlandschap

Zo zie je hoe een mens in 25 jaar kan veranderen: vandaag de dag doet Eric niets liever dan zijn passie delen. Zijn verhalen zijn zo enthousiast en inspirerend dat je het liefst meteen je bergschoenen aantrekt en achter hem aan de wildernis inwandelt. Aan Katmai National Park verloor Eric zijn hart. Nadat hij zijn aanvankelijke schroom overwon, ontwikkelde hij zich snel tot een gedreven natuurgids. ‘Ik raakte bevriend met geologen die veldwerk deden in een vulkanisch actief gebied: de Valley of Ten Thousand Smokes. Zij namen me mee naar hun ‘geheime’ plekken − prachtige locaties die ik nu deel met de groepen die ik rondleid.’ Katmai is volgens Eric overweldigend in zijn diversiteit. ‘Je vindt er bergen, rivieren, meren, gletsjers, toendra en natuurlijk vulkanen. Met zes actieve vulkanen op nog geen twintig kilometer van elkaar is het een van de meest actieve vulkanische gebieden ter wereld.’ In 2012 is het ook precies honderd jaar geleden dat de Valley of Ten Thousand Smokes het decor vormde van een enorme uitbarsting. De sporen daarvan zie je nog altijd in het landschap.’

Alaska3

De geur van tandpasta

Niet alleen het landschap maakt Katmai bijzonder, ook de grote hoeveelheid bruine beren − ruim tweeduizend − is uniek. In de zomermaanden vissen ze de rivieren leeg, soms met wel zestig dieren op dezelfde plek. ‘Op zich zijn bruine beren niet gevaarlijk; bij groepen groter dan zes personen blijven ze vrijwel altijd uit de buurt. Tref wel altijd de juiste voorzorgsmaterialen, zoals het opbergen van sterk ruikende etenswaren in ‘beerwerende’ kisten. Zelfs op de geur van tandpasta komen beren af.’ Daarom draagt Eric altijd berenspray bij zich: een spuitbus met een prikkend, stinkend goedje dat de beren op afstand houdt. ‘En rond het kamp bouwen we een omheining met schrikdraad.’

Alaska5

Toen Eric afgelopen zomer hout aan het verzamelen was voor zo’n omheining, had hij een van de meest bijzondere natuurontmoetingen van zijn leven. ‘Op een paar meter afstand zat een nieuwsgierig wolvenjong, dat me wel een kwartier bleef aanstaren. Bijzonder, maar tegelijkertijd ook spannend. Iets verderop stond de moeder en ik zag hoe ze me nauwlettend in de gaten hield. Ik probeerde het jong naar haar terug te jagen, want ik wist niet hoe ze zou reageren als hij mij te dicht zou naderen.’ Uiteindelijk holde de jonge wolf terug naar zijn moeder en haalde Eric opgelucht adem. ‘Een paar minuten later speelden ze vrolijk verder met elkaar en leek ik weer helemaal vergeten. Duidelijker dan ooit voelde ik dat we als mens alleen maar te gast zijn in de natuur.’

Alaska4

Zelf ervaren

Juist dat ‘te gast zijn’ probeert Eric tijdens zijn trekkings goed op mensen over te dragen. ‘We jagen bijvoorbeeld niet. Wel plukken we bessen en we vissen als er veel zalm in de rivier zit. Verder zorgen we dat we voldoende voedsel bij ons hebben.’ De SNP-trekking voert naast Katmai ook door Denali State Park − een ander favoriet gebied van Eric. ‘Daar logeren we aan de voet van Mount Mc Kinley, met bijna 6200 meter de hoogste berg van de Verenigde Staten. De soortenrijkdom aan wilde dieren die je daar kunt tegenkomen is fantastisch: van elanden en kariboes tot lynxen en adelaars.’ Eric benadrukt dat je geen volleerde ‘wildernisexpert’ hoeft te zijn om mee te gaan op de trekking. ‘Een goede conditie en geschikte uitrusting zijn in principe voldoende.’ Enthousiasme heb je ook nodig, maar daarover beschikken SNP-deelnemers volgens hem altijd. ‘In mijn ervaring hebben mensen die naar Alaska komen sowieso hart voor de natuur.’ Tijdens de tocht door Denali State Park en Katmai National Park deelt Eric zijn uitgebreide natuurkennis met de deelnemers. ‘Door te ervaren leer je de wildernis pas echt goed kennen. Rondtrekken in Alaska is veel meer dan een bijzondere vakantie. Het is een levenservaring, waarbij je zowel de natuur als jezelf beter leert kennen. Het gevoel van opgaan in de natuur − het een worden met het ruige landschap − laat zich niet in woorden vatten. In Alaska betreed je plekken waar niemand je ooit is voorgegaan. Wees daarom gewaarschuwd: eenmaal in de wildernis wil menig mens niet meer terug naar de bewoonde wereld.’

Alaska2

Dit artikel is geschreven door Gemma Venhuizen.

Ontdek deze reis:

Een avontuurlijke trektocht door de noordelijke wildernis. Een expeditie met rugzaktrekkings vanuit tenten onder leiding van natuurgids Eric Schidt. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *