De landing van mijn vlucht op Denver is ingezet. Na elf uur apathisch hangen in een vliegtuigstoel kan ik nu eindelijk weer aan de slag. Ik tuur uit het raampje en zie patronen in het landschap die ik vanaf de grond nooit zou kunnen herkennen. Strak geregisseerde cirkels van geïrrigeerde percelen liggen als stuivers in een droge prairie. Het tere patroon van geërodeerde rivierbeddingen en canyons oogt wild en onaangetast. Aan de horizon een massieve muur van sneeuw, subtiel belicht door een ondergaande zon. Denver Airport, here we…