Het is tegen achten in de morgen, begin oktober. Langzaam wordt het lichter boven de lage bergen van Natuurpark Sierra de Aracena in Andalusië; zo’n negentig kilometer ten noordwesten van Sevilla. Behaaglijk liggend onder mijn dekbed staar ik door de open slaapkamerramen van mijn vakantiehuisje naar buiten. De laatste fonkelende sterren vervagen in het dagende licht. Zangvogeltjes kwetteren, een hond blaft en een kalkoen laat klokkend weten dat de dag begint. Ik rek me uit en hoef nog even helemaal niets. Een paar weken voor dit moment trekken vooral…