‘What’s your name?’, schrijft een meisje van een jaar of negen behoedzaam met een krijtje op de houten tafel. Vijftien paar ogen staren ons gespannen aan. Voorzichtig pak ik het krijtje en zet duidelijk ‘Petra’ onder de vraag. Het meisje kijkt verbaasd, fluistert wat totdat ik langzaam mijn naam uitspreek. Zachtjes probeert ze mijn uitspraak te imiteren, maar na een paar pogingen kijkt ze me lachend aan. In rap Vietnamees ratelt ze een heel verhaal. Het enige wat we denken te begrijpen, is dat we moeten gaan zitten. De…