Trektocht Dolomieten: door de ruige natuur

Ooit was het een eenzaam klooster op een bergpas. Een toevluchtsoord voor wandelaars, een plek waar pelgrims de nacht konden doorbrengen. Wie vandaag de dag Madonna di Campiglio bezoekt, kan de grijze kalkstenen kerktoren nog altijd zien staan. Maar eenzaam is Madonna al lang niet meer. Het klooster is omringd door pastelkleurige hotels. Geplaveide pleinen, balkonnetjes vol bloembakken. Een merkwaardige mix van authentiek en mondain. Geen toevluchtsoord meer, maar een uitvalsbasis. Overal zie je wandelaars: op de terrasjes, op de pleinen, in de straten. Bergschoenen, wandelstokken, rugzakken. Bezoekers komen niet voor het dorp maar voor de bergen. De imposante, lichtgrijze kalksteenkliffen van het Brenta Massief in het oosten; het kristallijne Adamellogebergte met zijn bloemrijke weiden en bergmeertjes in het westen.

Met de gondel omhoog

trektocht-dolomieten-waterval

Welkom in de westelijke Dolomieten – minder bekend dan hun oostelijke verwanten, maar evengoed spectaculair. Bergbeklimmers komen er voor pittige gletsjertochten en ijzingwekkende via ferrata’s, wandelaars voor de uitdagende dagtochten en adembenemende vergezichten. Niet voor niets behoren de Dolomiti di Brenta behoren (samen met de andere Dolomieten) tot het UNESCO Werelderfgoed.
Regiospecialist Jaap Miltenburg heeft voor SNP twee wandelreizen uitgestippeld in het gebied: de 8-daagse reis Dolomiti di Brenta & Adamello (met Madonna di Campiglio als uitvalsbasis; te boeken als individuele reis of groepsreis) en de 5-daagse individuele trektocht door de Noord-Brenta.
‘Dit deel van de Dolomieten is nog typisch Italiaans. Je ziet het, je hoort het, je proeft het – na een dag wandelen kun je heerlijk uitgebreid uit eten.’
Miltenburg roemt het hooggebergte. ‘Vanuit Madonna zelf zie je vooral de bossen. En als je daarna met de gondel omhoog gaat, moet je even je ogen dichthouden zodra je over de skipistes komt. Die zijn, ontdaan van sneeuw, ’s zomers ontzettend lelijk. Maar als je eenmaal boven de bomen uitstijgt, weet je niet wat je ziet. Ontzagwekkende kliffen, besneeuwde toppen. Een ongelooflijk mooi decor. Je bevindt je niet in de wolken – je stijgt erbovenuit.’

Basta finito

trektocht-dolomieten-steenbokken

De westelijke Dolomieten zijn onderdeel van het 50.000 hectare grote nationale park Adamello-Brenta en vormen het leefgebied van onder meer steenbokken, gemzen en bruine beren. De vegetatie is divers. Miltenburg: ‘Hoog onder de kalkkliffen vind je barre, onbegroeide maanlandschappen. Maar vooral in het Adamellogebied zijn er ook uitgestrekte, bloemrijke weides. Geen glooiende Sound of Music-weides; het is hooggebergte, met flinke hoogteverschillen.’ Die reliëfverschillen ervaar je ook tijdens het wandelen. Tijdens de achtdaagse reis klim je (na het tochtje met de gondel) elke dag tussen de 700 en 1000 meter. ‘Steile, stenige bergpaden, daar moet je rekening mee houden. Het zijn absoluut geen bospaadjes in Amelisweerd. Maar ze zijn goed onderhouden, en ze zorgen ervoor dat je de spectaculaire kanten van de Brenta kunt ervaren zonder dat je een volleerde bergbeklimmer hoeft te zijn. Zonder halsbrekende capriolen, geklauter of gebruik van touwen.’

trektocht-dolomieten-berg

Dat de westelijke Dolomieten relatief onbekend zijn bij buitenlandse toeristen, is een pluspunt tijdens het wandelen – nergens is het filelopen. ‘Alleen aan het einde van de zomer, in augustus, kan het wat drukker zijn. Dan hebben de Italianen vakantie, en die trekken er graag op uit in de Brenta.’ In de herfstmaanden zijn de gondelliften gesloten en maken de hoteleigenaars en restaurantuitbaters zich op voor het drukke wintersportseizoen. ‘Dan is het basta finito voor de wandelaars.’

Ruige schoonheid

De vijfdaagse trektocht vindt in het noordelijke deel van de Brenta plaats, waar het landschap minder grillig is dan rond Madonna. Miltenburg: ‘Het is een ander soort schoonheid. Een wereld op zich. Nauwelijks accommodatie, veel hoogvlaktes en grazende kuddes – koeien, paarden en schapen. Tijdens het wandelen kom je langs meerdere boerenbedrijven: malga’s, in het Italiaans. Die malga’s zijn vaak een cooperatief van dorpelingen. In de zomers worden de koeien naar de hooggelegen weides gebracht; daar worden ze gemolken. Tijdens de trektocht slaap je ook een nacht in zo’n malga. ’s Ochtends word je wakker van de rinkelende koebellen en de balkende ezels. En bij het ontbijt krijg je heerlijke kaas die daar ter plaatse van verse koemelk is gemaakt.’

trektocht-dolomieten-koeien
Ook de trekroute is bij uitstek geschikt voor ervaren wandelaars. ‘Het niveau van de trektocht is pittig. De paden zijn smal, de afdalingen soms verraderlijk steil – je moet niet te veel misstappen maken en jezelf af en toe flink afremmen. Maar voor ervaren wandelaars is de tocht spectaculair mooi. Op de bergflanken springen gemzen van rots naar rots, en je kijkt uit over een door kalkkliffen omzoomd dal. Een zee van groen aan je voeten. Ruige schoonheid, ongerepte natuur. ‘Sauvage’, noemen de Fransen dat zo mooi. En dan het gevoel dat je het hele landschap voor jezelf hebt… Fantastisch.’

Dit artikel is geschreven door Gemma Venhuizen.

Ontdek deze reis hier:

Een pittige trektocht door de ruige natuur van Italië maken, met grandioze uitzichten en overnachtingen op bijzondere en kleinschalige plekken. Vanaf €395,-

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *