Trektocht Turkije: door het Taurusgebergte

Zeg Turkije en de woorden zee, zon en oude stenen borrelen boven. Dat er ruige Turkse hooggebergteketens bestaan, zoals het Taurusgebergte, is minder bekend. Voor klimmers en wandelaars die de Alpen te druk of te duur vinden is het Aladaglar Nationale Park een uitstekend alternatief: een onontgonnen en woest natuurgebied in Zuid-Anatolië, waar avontuurlijke mensen met een goede conditie ruim aan hun trekken komen.

trektocht-turkije-taurus

Ik heb met klimvriendinnen iets te vieren. Vijfentwintig jaar geleden organiseerden wij de eerste Nederlandse vrouwenexpeditie. Wij beklommen een Nepalese zevenduizender. Op de Chamlang was geen plaats voor mannen – drager noch gids – het moest immers een vrouwenexpeditie blijven. Waar kunnen we dit jubileum beter vieren dan in de bergen? Begin juni is te vroeg in het seizoen voor Alpenpieken. Daarom valt onze keuze op Turkije.

trektocht-turkije-taurusgebergte

Het Taurusgebergte maakt deel uit van de bergketen die de Himalaya met de Alpen verbindt. Het ontstond uit de lang verdwenen Tethys-oceaan. Ooit was het hier tropisch en skeletten van zeeorganismen dwarrelden naar de bodem, stapelden zich op en veranderden door hoge druk en temperatuur in kalksteen. Afrika, noordelijker gelegen Eurazië op. Door de onvermijdelijke continentale botsing kwam de oceaanbodem in de knel. Gesteenten werden opgestuwd, geplooid en gebroken: de Taurus was geboren. Dat is in versimpelde bewoordingen de geologische ontstaansgeschiedenis van dit Turkse berggebied.
Van oceaan naar bloemenzee. Een karstlandschap waar water steile kloven, grillige structuren en spelonken boetseerde. Het regen- en smeltwater verdwijnt in spleten in de kalkrotsen, een enkel beekje gorgelt nog in het dal. Later in de zomer verdampt het water of wordt het opgeslurpt door de dorstige bodem. Nomadenkampen liggen bij de bronnen. In de zomermaanden trekken de herders van hun dorpen op de Anatolische hoogvlakte naar het verlaten bergland. Gestapelde stenen, met plastic zeil overdekt, vormen een tijdelijk, spartaans huis.

Schaapshonden

In een van onze eerste kampen loopt een kwispelende hond. Onze begeleiders kennen het beest en weten zijn naam: Hercules. Hij maakt zijn naam niet waar. Zijn lichaamshouding straalt geen kracht uit en bij onverwachte bewegingen krimpt hij ineen. Hunkerend naar liefde sjokt hij een dag mee tussen de ongerepte kalkreuzen, maar zijn hondstrouwe ogen kijken spiedend rond. Vlak bij ons tentenkamp blijkt die angst gegrond. Vrolijk geklingel kondigt een kudde aan. De plaats van samenkomst is een smal ravijn, zonder schuilplaats. De schaapshonden komen als hellehonden aanstuiven: monsters waarin druppels wolvenbloed door de aderen stromen. Ze dragen riemen met metalen pinnen. Hun baas sneed gedeeltelijk de oren af, die vormen samen met de hals immers zwakke plekken tijdens een wolvenaanval. Nu zijn ze zelf jagers en belagen bloeddorstig de angstige Hercules. We gooien stenen, roepen onze kelen schor, tot de herder aan komt snellen. Met een stok roept hij ze tot de orde. In het kamp vertelt de man dat vorig jaar zijn viertal een andere zwerfhond verscheurde. De dieren deden wat er van hen werd verwacht en waar ze voor waren opgeleid. Aanval is de beste verdediging.

trektocht-turkije-tenten

In het duister sluipt gevaar nabij. In de sterrennacht klinken geweerschoten. Losse flodders, de schaapshoeder mag in dit natuurpark slechts schrik aanjagen.
Een paar nachten later klinkt in het duister opnieuw klaaglijk oergeblaat, het daglicht toont de schade: dode schapen. Een strop voor de eigenaar, wraak nemen op het beschermde roofdier is verboden en een overheidsvergoeding blijft uit als wolventanden hun werk hebben gedaan.
In de bruine geitenwollen nomadentent zetten wij ’s ochtends onze tanden in een Turks ontbijt. Dagelijks krijgen we een lunchpakket mee. Kok Arif maakt overvloedige diners. Assistent Ahmet, die het vak nog moet leren, schenkt met een glimlach glaasjes sterke Turkse thee. De bitterheid wordt met suikerklontjes verzacht. Bij aankomst staan de tenten en onze bagage al klaar. Een luxe als je normaal gewend bent je hele hebben en houden in de bergen op je rug mee te slepen.

Smalle bergpaden

trektocht-turkije-paarden

Een aantal van de kampementen is per terreinwagen bereikbaar, terwijl we zelf over smalle bergpaden lopen. Op plekken waar we te diep de wildernis intrekken, vervoeren paardenruggen de bagage. Zoals bij de klim naar de Celikbuyduran- pas. Vandaar maken we een zijuitstapje naar de ‘wandelberg’ Emler. Vanaf deze één na hoogste berg hebben we zicht op de topper van het gebied: de 3.776 meter hoge Demirkazik. Hij troont als koning boven de omgeving uit. Wij kijken als vorstinnen neer op Yedigöller, het Plateau van de Zeven Meren. Een wijds uitzicht over golvende bergen, gekartelde ketens, rijzige wanden, verstilde meren en plukjes sneeuw. In het voorseizoen is dit nog leeg land. Ons kamp ligt op ruim 3.000 meter bij het Büÿük Göl, het Grote Meer.

trektocht-turkije-smalle-paden
Het blijft een berggebied, dus het weer kan plotsklaps omslaan. Een nachtelijk onweer op de hoogstgelegen slaapplek voert een licht- en geluidsshow op. De stormwind laat het tentdoek sidderen. In een van onze koepeltenten ontstaat een winkelhaak en bij een andere zijn scheerlijnen losgescheurd. Toch wacht ons de volgende dag een verrassing. De omgeving is stralend wit, het plateau en de omringende drieduizenders zijn van kleur ontdaan. Terug in de tijd, de prille zomer lijkt tijdelijk een wintersprookje.
De Taurus is een echte aanrader, ondanks blaffende hellehonden en huilende wolven, is het vooral een wonderschoon wandelparadijs!

Dit artikel is geschreven door Myra de Rooy.

Ontdek deze reis hier:

Maak een trektocht Turkije door het wandelparadijs van het Taurusgebergte. Kamperen in ongerept hooggeberte of wandel langs de smalle paden en de hoge rotsen. Vanaf €595,-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *