Wandelen over de St. Pauls Way

Een voorjaarsmiddag in de bergen van Zuid-Turkije. Een prachtig kalksteenplateau, ver weg van drukke autowegen en massatoerisme. Je pauzeert, genietend van de uitgestrekte rotspartijen en de stilte. Alleen het balken van een ezel in de verte. En dan opeens: naburig gebulder en geraas. De rivier Köprülü kan het niet zijn − die stroomt in het kloofdal ver onder je. Een vliegtuig dan? Ook niet. Aan de rand van het plateau zie je waar het geluid vandaan komt. Een enorme waterbron, rechtstreeks uit de rotswand. Een karstbron: een rivier die, na een tijdje ondergronds gestroomd te hebben, uit de kalksteenrotsen tevoorschijn komt. ‘Vauclusebronnen worden ze ook wel genoemd’, vertelt Jaap Miltenburg, reisspecialist bij SNP. ‘Naar de Franse streek Vaucluse, waar dit verschijnsel eveneens voorkomt. Maar waar in Frankrijk talloze toeristen op de bronnen afkomen, tref je hier langs de St. Pauls Way hooguit een individuele wandelaar.’

De St. Pauls Way − zo heet de Turkse langeafstandsroute die vanaf de kustvlakte van Aspendos het binnenland invoert, door het majestueuze Taurusgebergte. Langs deze weg zou de Heilige Paulus de binnenlanden van Anatolië zijn ingetrokken om daar het christendom te verkondigen. Sinds 2004 is de St. Pauls Way een langeafstandspad, het tweede van de vijf officiële wandelpaden die Turkije rijk is.

Gastvrijheid

Avontuurlijk en ruig, zo omschrijft Jaap de route. ‘Je loopt door ongerept landschap en passeert boerendorpjes waar de bevolking heel traditioneel leeft. Alle landbouw wordt met behulp van koeien, geiten en ezels gedaan.’ Wie de St. Pauls Way loopt, overnacht bij de dorpsbewoners, in een aparte gastenkamer of in een klein pension. Jaap: ‘Het zijn ontzettend lieve mensen, heel gastvrij. Ze doen alles om het je naar de zin te maken, bereiden heerlijke maaltijden met groenten uit eigen tuin. Alleen de taalbarrière is lastig: communiceren gaat met handen en voeten. En tja, dan ontstaan er soms misverstanden, ook door het cultuurverschil.’

turkije-st-pauls-way-bevolking

Dat merkte Jaap bijvoorbeeld toen hij zich na een wandeldag nog even wilde opfrissen. ‘Om 19.00 uur zouden we gaan eten, in de gemeenschappelijke keuken, dacht ik. Maar om 18.45 uur kwam het gastgezin met het diner mijn kamer binnen, terwijl ik net onder de douche vandaan stapte… Gastheren in Turkije voelen zich heel onbeschoft als ze je alleen laten. Toen heb ik vriendelijk uitgelegd dat we in Nederland wat meer aan privacy gewend zijn.’ De logeeradressen die Jaap voor SNP selecteerde langs de St. Pauls Way, hebben het beste van twee werelden: de gastvrijheid en de nodige privacy. ‘Leuk is dat je echt kennis maakt met de Turkse cultuur. Vooral in de bergen is het nog heel traditioneel, daar wordt bijvoorbeeld ook geen alcohol geschonken. Naarmate je zuidelijker komt, richting Antalya, wordt het wat vrijer. Bij het laatste hotel was een prachtig terrasje rond een woeste bron gebouwd, waar ik een biertje geserveerd kreeg. Een fantastische plek, al kon je er bijna geen gesprek voeren vanwege het oorverdovend bulderende water.’

turkije-st-pauls-way-rivier

Omdat er niet na elke dagetappe een overnachtingsadres is, heeft SNP in het traject enkele transfers opgenomen. Op die manier overnacht je aan het einde van de wandeldag steeds weer op een mooie plek. Jaap: ‘Wie helemaal op eigen houtje de St. Pauls Way zou lopen, zonder arrangement, moet een tent en een heleboel eten meenemen.’

Rotspilarenlandschap

Gedurende de week wandel je van 1700 meter naar 400 meter, met het nodige stijgen en dalen tussendoor. De tocht is prachtig maar pittig. Niet zozeer die hoogteverschillen vormen de uitdaging; vooral de rotsige ondergrond maakt de tocht zwaar. Je wandelt grotendeels door een karstlandschap: de kalkstenen rotsen zitten vol verraderlijke gaten. ‘Je moet soms goed opletten waar je je voeten neerzet’, benadrukt Jaap. ‘Er zijn niet overal echte paden; je loopt dan een tijdje van markering naar markering. Een goed richtingsgevoel en een gps zijn geen overbodige luxe. Al met al is het een heel avontuurlijke route. Turkije is naar mijn mening een prima wandelplek voor wie op de Alpen is uitgekeken.’
De omgeving is afwisselend. Jaap: ‘Nu weer loop je door een rotspilarenlandschap, dan weer door cederbossen en bergweides vol bloemen. In het voorjaar hangen de kersenbomen vol vruchten, in het najaar kun je je tegoed doen aan granaatappels, kastanjes en vijgen.’

Langs de route bevindt zich een constante: de rivier Köprülü, die zich steeds weer van een andere kant toont. ‘Op een gegeven moment wandel je een tijdje vlak langs de rivier, over grindoevers. Frisgroene vegetatie, turkooizen water en schitterende vergezichten. Dat was voor mij wel een van de hoogtepunten van de wandeling. Het leek haast een Nederlands landschap, maar dan ingeklemd in een bergdecor.’

turkije-st-pauls-way-rotsen

Amfitheater

En de Heilige Paulus, zijn er van hem nog sporen terug te vinden in het landschap? In elk geval van zijn tijdgenoten: langs de St. Pauls Way zijn nog diverse bouwwerken aanwezig uit de Romeinse tijd. Zo loop je gedurende enkele kilometers over een Romeinse weg: een vroegere handelsroute, geplaveid met grote, platte stenen. Jaap: ‘En op de laatste dag kom je bij het amfitheater van Selge. In eerste instantie lijkt het niet meer dan een grote muur met een gat erin. Maar dan steek je je hoofd door dat gat en dan blijk je helemaal bovenaan te staan − het theater ligt aan je voeten. Je krijgt letterlijk een inkijkje in de oude Romeinse beschaving. Het is niet gerestaureerd, alles verkeert nog in oorspronkelijke staat. Dus je weet: die stenen staan daar nog precies hetzelfde als tweeduizend jaar geleden. Fantastisch. En ook hier weer geldt: geen massatoerisme. Alleen een ministalletje waar je wat ansichtkaarten kunt kopen.’

turkije-st-pauls-way-amfitheater

Wie na de St. Pauls Way nog een weekje extra heeft, raadt Jaap aan om ook een stukje te lopen van de East Lycian Way, de route die vanuit Antalya langs de kust voert. ‘Op die manier krijg je nog meer mee van de veelzijdigheid van de Turkse wandelroutes. Na een weekje bikkelen in de bergen is het kustpad redelijk relaxed. En ook Antalya is trouwens de moeite waard; de stranden eromheen zijn weliswaar toeristisch, maar de oude binnenstad is prachtig.’

De belangrijkste tip van Jaap voor de St. Pauls Way? ‘Geef je eraan over, maak je niet te veel zorgen over mogelijke obstakels. Neem een voorbeeld aan de Turkse mensen, die hebben een heel prettige ontspannen levenshouding. Ze verzinnen gewoon een oplossing op het moment dat ze er een nodig hebben.’

turkije-st-pauls-way-wandelen

Dit artikel is geschreven door Gemma Venhuizen.

Ontdek deze reis:

St. Pauls Way, Turkije. Een 8-daagse wandelvakantie in het zuiden van Turkije langs pensions en guesthouse. Vanaf € 615.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *