Wijnwandelreis door de Italiaanse betovering

Er staat wilde haver in de berm. De dikke aren hangen als lampionnetjes aan de stengels en als je ze van de stengel afrist, vormen ze een soort bloem tussen je duim en wijsvinger. Rrrrr. Deze is nóg mooier. Rrrrr. ‘Kijk dan!’ Mijn reisgenoot is door iets anders betoverd: cipressen. En nog meer cipressen. Klik. Klikklikklik. ‘Maar we zijn nog niet eens in de Chianti!’, zeg ik. ‘Straks is je rolletje vol!’ Vanaf de luchthaven van Pisa rij je in anderhalf uur naar de Chianti en hoe dichter je de streek nadert, hoe lieflijker de omgeving. Als je voor elk mooi uitzicht een kwartje krijgt, kun je als je aankomt je eigen agriturismo kopen.

wijnwandelreis-chianti-druiven

Romantische film

Cipressen! Wijngaarden! Heuvels! Zon! Eerlijk zeggen? Moet ik eerlijk zeggen wat ik vind van de Chianti, zo op het eerste gezicht? Nog nooit was ik op een plek waar de werkelijkheid zo beantwoordt aan het beeld dat je ervan hebt. Het is net alsof je door het decor van een romantische film reist.

wijnwandelreis-chianti-cipressen
Kijk nou toch eens, wat een mooie cipres. Intussen heb ik het gevoel dat ik de verkeerde kleren aan heb. Dat ik een gewaad had moeten uitkiezen zoals in A room with a view. Iets Engels, vroeg 20ste-eeuws. Of dat ik toch minstens een oldtimer had moeten huren met een vintagekoffer achterop en zo’n Bertolli-Italiaan op een scootertje erachteraan, net zoals Nancy uit Baltimore, die naast ons staat te wachten op alweer zo’n fenomenaal uitkijkpunt.

‘Isn’t it amaaaaazing!’, zegt Nancy. Als we uiteindelijk aankomen bij de agriturismo staat er een man op de binnenplaats achter een schildersezel de stokroosjes en het lege wijnvat te vereeuwigen. ‘Lopen jullie mee?’, zegt Umberto, de chef van de fattoria, zo’n type waarvan je verwacht dat hij middenin de wijngaard uit de Decamerone gaat citeren. Je denkt: wat ruik ik toch? Dat is de jasmijn onder uw raam, mevrouw. In de verte liggen de torens van San Gimignano. U wilde een kamer met uitzicht? Ik kan het gewoon niet áán, zoveel schoonheid.

wijnwandelreis-chianti-SanGimignano

Etruskische druiven

Maar goed, er zijn genoeg andere dingen om je zorgen over te maken, zoals de knellende vraag die ik eigenlijk niet durf te stellen uit angst voor een negatief antwoord: zitten we hier, onder de rook van San Gimignano, eigenlijk strikt genomen wel in de Chianti? Voor de zekerheid reizen we de volgende ochtend spoorslags af naar het deel van Toscane waar in elk geval geen twijfel over is: de Chianti Classico. Even boven Siena voegen we noordwaarts in op de Chiantiana. De naam zegt het al: deze provinciale weg is de ruggengraat van het gebied en als je die in een van de richtingen afrijdt, heb je in 80 kilometer een prima eerste indruk van de Chianti.
Opvallend, hier in het hart van de Chianti: je ziet nergens lelijke hotels. In het verleden is er een wet uitgevaardigd waardoor mensen agrarische gebouwen die niet meer gebruikt werden, mochten verbouwen om er toeristen te huisvesten.

wijnwandelreis-chianti-regen

Als we na ons bezoek aan het historisch museum buiten komen, voel ik een druppel. Een hele dikke. En nog een en nog een, het tikt op de parasols, op de terrassen vormen zich plassen. Zodra het droog is gaan we naar de Etruskische grafheuvel even ten noorden van Castellina waar de vondsten in het museum vandaan komen. Vier ingangen heeft het graf op de top, een voor elke windrichting. Het ruikt er naar een bos net na de regen. Slierten waterdamp hangen tussen de heuvels. Het onweer in de verte komt steeds dichterbij, een kevertje zoekt alvast een goed heenkomen, terwijl Paul een flitser in de grafkelder zet. Flits! In de verte bliksemt het terug. Kippenvel. ‘Kom, we gaan!’

Romeinse weg

De regels voor de productie van Chianti zijn ongelofelijk aangescherpt en de wijnen zijn vrijwel allemaal biologisch. Wist je trouwens dat élke wijnboerderij zijn eigen microklimaat heeft? En elke wijngaard zijn eigen bodemgesteldheid? Als je een leuke ochtend wilt hebben moet je een praatje maken met je wijnboer.

wijnwandelreis-chianti-strade-bianche
We wandelen in de omgeving van Panzano. Door de hele Chianti lopen onverharde wegen – strade bianche, witte wegen, genoemd naar de steenslag waarmee ze zijn bedekt. We hebben een route van ongeveer 15 kilometer uitgekozen. De wijngaarden, cipressen, stenen huizen, zonovergoten heuvels, de hele Toscaanse rimram – en vandaag óók nog met de luchten erachter waar landschapsschilders zo verrukt van zijn. Ik pluk weer heel wat wilde haver onderweg. Maar ook als je de uitzichten buiten beschouwing laat: wát een wandeling! Soms liggen er oude stenen op het witte weggetje – het zou me niks verbazen als dit een stukje Romeinse weg is.

Ruiken, proeven en opdrinken!

De volgende ochtend vervoegen we ons bij het Castello di Verrazzano, even buiten Greti. De groep bestaat uit zo’n twintig mensen en de gids van het Castello is Matteo, een speelse man met ogen als die van een hert op een Romeinse mozaïekvloer. ‘Kóm, ik ga jullie het kasteel laten zien!’ Hop, daar gaan we, een hele optocht: ik sluit aan bij een Indiase familie. Door de tuin, langs het huis – waar overigens ontdekkingsreiziger Giovanni da Verrazzano (die van de brug tussen Brooklyn en Staten Island) werd geboren. ‘Waarom heet de druivensoort eigenlijk Sangiovese?’, vraagt de Indiase vader aan Matteo terwijl de andere leden van het gezin elkaar doorlopend fotograferen tegen de schitterende achtergrond van de Monti del Chianti. ‘Het komt van sanguin en Giovese, het betekent ‘het bloed van Jupiter!’, antwoordt Matteo. ‘Kom, nu ga ik jullie laten zien waar we in de herfst de druiven laten drogen voor de vin santo, de heilige wijn, die nu als dessertwijn wordt gedronken.’

wijnwandelreis-chianti-proeverij

Tijdens het wijnproeven (en niks spuugbakjes hè, gewoon lekker opdrinken) zitten we tussen een Koreaans gezin en een koppeltje Franstalige Canadezen met twee peuters. De Koreaanse jongens mogen gewoon wijn proeven, de peuters uit Canada krijgen water en hun vader komt aanzetten met een doos wijn, die hij naast de buggy zet zodat ze hem straks niet vergeten. ‘Mag je dat wel meenemen in het vliegtuig?’, vragen wij nog. Onnozele vraag. We dachten toch niet dat ze die lekkere wijn gingen bewáren! Die flessen zijn voor het einde van de vakantie echt wel leeg.

Chianti-gevoel

Op de laatste middag maken we nog een wandeling, via Cresci naar het betoverende 14de-eeuwse dorpje Montefioralle. Als voetreizigers komen we aan. Niet kijkend naar, maar lopend door het landschap, bewegende stippen in de ruimte tussen de akkertjes en wijngaarden. Dat is hoe je de Chianti moet verkennen. Want wat je uiteindelijk bijblijft is niet eens zozeer het uitzicht. Het is de smaak van de olijfolie, de geur van jasmijn, het geluid van de regen en hoe je steeds opnieuw de wilde haver van de stengel afrist. Krrr. Nog een keer: krrr.
Net zolang tot je het gevoel van de Chianti in je vingers hebt.

Dit artikel is geschreven door Anne Wesseling.

Ontdek deze reis hier:
Heerlijk wandelen door het landschap van Italië en ondertussen genieten van een lekker wijntje. Kies voor een prachtige wijnwandelreis door Chianti, Italië. Vanaf €680,-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *