Janneke kijkt haar ogen uit. Dit is haar eerste huttentrektocht. We zijn vijf uur geleden vertrokken uit Vomp en constant aan het stijgen. De gemzen die verderop omhoog huppelen lijken ons geploeter licht minachtend aan te kijken. Eerder dan verwacht verschijnt de Lamsenjoch Hütte tussen vele grove rotsblokken door. Het kost ons nog ruim een uur om de voordeur te bereiken. Een geluksgevoel overheerst. Totdat we het Schuhraum binnenlopen, de ruimte waar we onze bergschoen moeten verruilen voor een paar huttensloffen. ‘Het ruikt hier naar zweetvoeten die net hun schoenen onder mijn neus hebben uitgetrokken, nadat ze tien jaar in diezelfde schoenen door een tropisch land hebben gelopen’, proest Janneke als we het hok weer uitvluchten. Ik geef haar groot gelijk, het berghuttenleven gaat, vol actieve (lees: zwetende) mensen en vaak zonder douches, letterlijk gezien niet over rozen… Maar gezellig is het wel, blijkt ook deze avond weer. Aan het begin van de avond schuiven we aan bij een stel wildvreemden om na een driegangendiner afscheid te nemen alsof het onze beste vrienden zijn.

Lees verder

Diep verscholen in de Indiase Himalaya ligt een van de meest hoogst geleden en droogste gebieden op aarde: Ladakh

De mooiste manier om het landschap van Ladakh te ervaren, is het te voet te doorkruisen. In principe zijn de wandelingen voor iedereen met een goede conditie te doen. Belangrijker is of je mentaal bereid bent de uitdaging aan te gaan. Tijdens de trekking draagt een karavaan van ezels en paarden de bagage en bij aankomst op de kampeerbestemming is het kamp vaak al grotendeels gebouwd.

Lees verder

Loom leunen Jolanda en ik achterover op een rots hoog boven de Rijn. Laat zonlicht zet de met bos en struiken bedekte hellingen in een gouden glans. Tussen mijn schoenen door kijk ik naar de rivier die gestaag door een S-bocht stroomt en aan de horizon verdwijnt. Beneden ons versmalt hij en vouwt zich bijna dubbel om de rost waar we bovenop zitten. Wat een uitzicht!

Lawaai en drukte van treinen, autoverkeer en ronkende dieselschepen in het dal is hier boven ver weg. We zijn alleen en genieten met dit groene uitzicht in alle rust na van een aantal heerlijke wandeldagen van onze wandelvakantie Duitsland. De Rheinsteig overtreft al onze verwachtingen.

Lees verder

De landing van mijn vlucht op Denver is ingezet. Na elf uur apathisch hangen in een vliegtuigstoel kan ik nu eindelijk weer aan de slag. Ik tuur uit het raampje en zie patronen in het landschap die ik vanaf de grond nooit zou kunnen herkennen. Strak geregisseerde cirkels van geïrrigeerde percelen liggen als stuivers in een droge prairie. Het tere patroon van geërodeerde rivierbeddingen en canyons oogt wild en onaangetast. Aan de horizon een massieve muur van sneeuw, subtiel belicht door een ondergaande zon. Denver Airport, here we come.

Lees verder

Na een tijdje merk je het pas: alles lijkt op elkaar in een besneeuwd bos. In de zomer zijn er nog paden, beekjes, markeringen, hekjes; maar in de winter sta je op een dikke deken van sneeuw waar hier en daar boomstammen uitsteken. Je sneeuwschoenen knerpen bij elke stap, adem verandert in witte wolkjes en op open plekken fonkelen ijskristallen in de zon. Geen idee waar we precies zijn, maakt ook niet uit, we lopen gewoon richting het noorden, tot we steeds meer lucht zien, wind in ons gezicht voelen en we − oeps − boven een 700 meter hoge afgrond staan. Achter ons bevroren bergtoppen, voor ons een vlakte met glinsterende rivieren en Franse akkers: we staan precies op de rand van de Alpen. Eén stap verder en we vallen eraf.

Lees verder